116964 odwiedzin
 
 

Integracja Sensoryczna

A A A

Integracja sensoryczna
Twórcą teorii integracji sensorycznej jest dr Jane Ayres (1920–1989), psycholog, terapeuta i pracownik naukowy Uniwersytetu Kalifornijskiego w USA. W latach 60-tych XX wieku badaczka sformułowała hipotezy wskazujące na związki procesów integracji sensorycznej z procesami uczenia się. Następnie skonstruowała baterie testów mierzących procesy leżące u podstaw uczenia się. Jest autorką dwóch książek (Sensory Integration and Learning Disorders, Sensory Integration and the Child) i wielu artykułów publikowanych w czasopismach naukowych. Twórczyni metody Ayres definiuje integrację sensoryczną jako proces, dzięki któremu mózg otrzymuje informacje ze wszystkich zmysłów, segregując, rozpoznając, interpretując i integrując ze sobą i wcześniejszymi doświadczeniami, odpowiada adekwatną reakcją. Inaczej mówiąc integracja sensoryczna jest taką organizacją wrażeń, by mogły być użyte w celowym działaniu.


Terapia integracji sensorycznej (SI)
Terapia integracji sensorycznej może być prowadzona wyłącznie przez certyfikowanego terapeutę, a jej podstawą jej diagnoza, w skład której wchodzi wywiad z rodzicami, Obserwacja Kliniczna i Południowokalifornijskie Testy Integracji Sensorycznej. Terapia integracji sensorycznej jest rodzajem „naukowej zabawy”. Podczas sesji dziecko huśta się, turla, jeździ na deskorolce czy balansuje na kołysce. Przez zabawę dokonuje się integracja bodźców zmysłowych oraz doświadczeń płynących do ośrodkowego układu nerwowego, co pozwala na lepszą organizację działań. 

Terapia SI nie uczy konkretnych umiejętności (np. jazda na rowerze, pisanie, czytanie), ale usprawnia pracę systemów sensorycznych i procesów układu nerwowego, które są bazą do rozwoju tych umiejętności. W toku pracy tą metodą terapeuta stymuluje zmysły dziecka oraz pracuje nad takimi sferami, jak np.: motoryka mała, motoryka duża, koordynacja wzrokowo-ruchowa, percepcja wzrokowa, słuchowa. Zadaniem terapeuty jest, przy zastosowaniu odpowiednich technik, ograniczenie niepożądanych bodźców obecnych przy nadwrażliwościach sensorycznych lub dostarczanie silnych bodźców, co jest konieczne przy podwrażliwościach systemów sensorycznych.

Terapia odbywa się w sali specjalnie do tego przystosowanej i wyposażonej w odpowiednie przyrządy. Wyposażenie obejmuje wiele urządzeń do stymulacji systemu przedsionkowego, proprioceptywnego i dotykowego, ale również wzrokowego, słuchowego i węchowego. Ważne, aby w trakcie terapii stawiać przed dzieckiem takie zadania, które znajdują się w strefie najbliższego rozwoju. Ciągłe balansowanie na granicy możliwości dziecka poprawia organizację pracy układu nerwowego, wyzwala więcej reakcji adaptacyjnych i wpływa na procesy uczenia się. Terapia SI jest skuteczna w odniesieniu do dzieci, które mają zaburzenia przetwarzania sensorycznego. Jest to jedna z ważniejszych metod wykorzystywanych w pracy z dziećmi z problemami w rozwoju. Uczymy się i rozwijamy się przez zmysły. Wszystkie informacje zmysłowe docierające z ciała i z otoczenia są niezwykle ważne dla budowania wiedzy o sobie (swoim ciele, położeniu poszczególnych części ciała) i wiedzy o świecie. 


Wybrane przykłady zaburzeń integracji sensorycznej (za: Emmons, Anderson, 2007; (Kranowitz, 2012,):
1.Nadwrażliwość na dotyk, ruch, bodźce wzrokowe i słuchowe.
Objawy: dziecko zakrywa oczy, uszy, zatyka nos, krztusi się, wymiotuje, krzyczy lub zastyga w bezruchu, odmawia uczestnictwa w niektórych zajęciach czy zabawach (np. omija szeroko karuzelę), nie pozwala obcinać włosów, paznokci, nie lub kąpać się, myć zębów, czesać włosów.Wycofuje się z pomieszczeń, aktywności.

2.Niedowrażliwość (podwrażliwość) czyli zbyt mała wrażliwość na dotyk, ruch, bodźce wzrokowe lub słuchowe.
Objawy: dziecko tarza się po podłodze, turla, uderza innych, zderza się, „obija” o ściany, kręci się jak bąk, biega „na oślep”, potrząsa różnymi częściami ciała, macha rękoma przed oczami, stuka w stół, ostukuje uszy, jedną zabronioną aktywność natychmiast zastępuje drugą, lubi być mocno przytulane,może być hałaśliwe, może nie zauważać i nie reagować na nawet silniejsze stłuczenia.

3. Zbyt wysoki lub zbyt niski poziom aktywności.
Objawy: dziecka jest „wszędzie pełno” lub zachowuje się w sposób wysoce ostrożny, asekuracyjny, potrafi wysmarować się kremem lub inną substancją wielokrotnie, tarzać się w różnych materiałach i substancjach.

4.Opóźnienia, problemy w rozwoju zdolności ruchowych, planowania motorycznego (dyspraksja).
Objawy: problemy z koordynacją, swobodnym poruszaniem się, swobodą ruchów, prezentuje niepewne, niezręczne ruchy, w zakresie rozwoju siły (prezentujące się np. niemożnością utrzymania i prawidłowego prowadzenia narzędzia piszącego), trudność z operowaniem zwykłymi narzędziami, bałagan w miejscu pracy, podczas jedzenia.

5.Kłopoty z zachowaniem.
Objawy: dziecko nie słucha opiekunów, ucieka, reaguje agresją lub wycofaniem, unika bliskości, nie toleruje zachowań innych osób, ma kłopot z powtarzaniem tych samych zachowań.

6.Dysfunkcja układu dotykowego.
Objawy: unikanie najczęściej delikatnego dotyku, dotykanie tylko wybranych powierzchni, noszenie wybranych ubrań, ale także dotykanie wszystkiego, co pojawia się w zasięgu ręki, chowanie dłoni w kieszenie, zwijanie w pięści, nadmierne reagowanie na przypadkowy dotyk, poszturchnięcie przez innąosobę, dzieci takie mają problem z uspołecznieniem, ponieważ unikają rówieśników z obawy przed dotykiem.

7.Dysfunkcja układu przedsionkowego.
Objawy: problem z równowagą, koordynacją i planowaniem ruchów, dziecko wydaje się niezdarne, nie lubi zajęć ruchowych, może preferować jeden rodzaj aktywności (huśtawka), a unikać innego (karuzela, jazda na rowerze), choroba lokomocyjna, mdłości przy ruchu obrotowym, nadmierne pobudzenie podczas ruchów głowy i oczu,szybka męczliwość, toleruje ruch wymyślony przez siebie, nie lubi oderwania od podłoża np. skoków, porusza się niepewnie, jakby się chwiał, kładzie głowę na stole, popiera się, osuwa na krześle.

8.Dysfunkcja układu proprioceptywnego.
Objawy: układ ten wspiera naukę chodzenia, poprawne siedzenie, utrzymanie długopisu, używanie sztućców, odejmowanie kogoś z odpowiednią siłą, korzystanie z placu zabaw, dziecko niezamierzenie wpada na wszystko i na wszystkich, rozlewa płyny, ma za silny lub za mocny nacisk, tupie, żeby zapewnić mięśniom i stawom dodatkową informację, posługuje się wzrokiem w celu kontrolowania czynności ubierania się, by się zorientować jak poruszyć ciałem, ruchy prawej i lewej ręki nie są synchroniczne, może być sztywne, napięte, nie rozróżnia stron ciała.

 
najnowsze informacje
Zapisz się na newsletter aby otrzymywać najnowsze informacje z portalu.



wypisz się    zapisz się >>
kalendarz wydarzeń
czerwiec 2017
pon. wt. śr. czw. pt. sob. niedz.
1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30
 
 
kontakt
Zachęcamy Rodziców do wyrażania opinii na temat szkoły, składania wniosków oraz zadawania pytań.

imię i nazwisko
adres e-mail
miejsce na opinię, wniosek, pytanie